( شب- داخلی- روی کاناپه)

مرد: می خواهم تمام دلتنگی هایت را روی صورتم بالا بیاوری تا شاید میان پسمانده های عق زدنت ؛ زیر این کثافت کاریِ دوست داشتنی ات ؛ به چهره ی به گند کشیده شده ی من لبخند بزنی تا دندان هایت کمی هوا بخورند.

زن :هر چقدر هم که اصرار کنی . هر چقدر هم که لب هایت آویزان شوند و گوشه ی چشمت را فشار بدهی که اشکت در بیاید باز هم نمی مانم .

دلم گرفته . دلم عجیب گرفته این روزها...

( روز – خارجی – روی نیمکت ترک خورده ی پارک)

مرد: موهایم سپید شد. ازبخت سیندرلا هم سپید تر. حتی از دندان های سپید سپید دندان.کمر خم کرده ام در نبودنت. دارد به من می خندد پسر همسایه بالایی مان به آب روان شده از بینی من. صاحب خانه هم تیز نگاهم می کند.

دستانم می لرزد از بس ویتامین دست های تو را نخورده .انقدر تیغ خریدم تا رگم را بزنم سوپر مارکتی سر کوچه هم از دستم خسته شده. یک بار خواستم طناب بخرم تا دار درست کنم اما بلد نبودم . آقا اسماعیل هم بلد نبود.

زن: تو دیوانه ای.کس دیگری را پیدا کن تا از تنهایی بیرون بیایی!

مرد: نیست ! مثل تو نیست ! که وقتی گریه می کنم زیرچشمی نگاهم کنی و نپرسی خرت به چند.

فکر نکنم برای تو هم مثل من پیدا شود  که وقتی چمدان می بستی از لرزه ی اندامم آینه ی روی دراور هم تکان   می خورد. یا دندان هایی که صدا میداد. از تو چه پنهان همه شان خراب شده بودند ؛ یک دست مصنوعی انداختم نهصد هزار تومان . خوب است فقط وقتی آه می کشم از میان دندان نیشم صدای سوت می آید!

رفیق این روزهایم شده همین سرطان پروستات. برگرد که دلم هوای موهایت را کرده!

زن:  موهایم را دکولره کرده بودم به سرم نساخت . همه اش ریخت.

مرد: چه اتفاق غمگنانه ای ، آدم دوست دارد تاریخ دهان باز کند و این داستان ها راببلعد.

این روز ها تجدد و تحجر به یک اندازه خوره می شوند برای روح انسان.

اگر به جای دکولره همان تخم مرغ به سرت می گرفتی الان من از چسبیدن روسری به سرت متعجب نمی شدم.

زن: شب شده باید برگردم!

مرد ( با حالتی که معلوم است بغض دارد) : هنوز هم برنمی گردی ؟

زن ( در حالی که راه می رود) : نه!

مرد :آه ! ( در اینجا باید صدای سوت بیاید)